Ο τοπικός πολιτισμός της περιοχής των Τζουμέρκων
Υπόμνημα:
..oberursel.de.. Schlemiel! hat geweint. Was kamagra store ist für Sie diese Kleidungsstücke sind in Falten wie http://www.oberursel.de/krankenkasse-levitra-20mg/ er ein Kostüm aus dem staunenden Speditionskaufmann ergriffen und für eine halbe Stunde angeordnet und neu angeordnet Proben Henrys, bis der Job war Herr Gembitz, Henry protestierte, setzen Sie sich generika kamagra für eine Minute nach unten. Sie würden Was soll das heißen machen, mich noch schlimmer machen? Sam gefordert. Ich habe gerade so viel können diese, wie Sie sind, Henry.

Εικόνες 30 έως 34: Το έργο του πρωτοψάλτη της μητρόπολης Ιωαννίνων Πέτρου Γεωργιάδη

Το έργο του πρωτοψάλτη της μητρόπολης Ιωαννίνων Πέτρου Γεωργιάδη[1] αντιπροσωπεύει, παρά τις εγγενείς τεχνοτροπικές του αδυναμίες που το καθιστούν προϊόν μιας μηχανιστικής και εν μέρει άψυχης αναπαραγωγής προγενέστερων θεμάτων, τις ικανότερες ίσως αντικειμενικοποιήσεις της λειτουργίας, ως προς τον προσανατολισμό και τη φυσιογνωμία, της θρησκευτικής εικαστικής παραγωγής του 19ου αιώνα.

Οι πέντε εικόνες της συλλογής, που έχουν ως θέματα αντίστοιχα τον νεομάρτυρα άγιο Γεώργιο εξ Ιωαννίνων [επιγραφή: ὁ Ἅγιος Μάρτυς Γεώργιος ὁ νέος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων], εικονιζόμενο ως φουστανελά με κόκκινο φέσι στο κεφάλι, κρατώντας στο δεξί χέρι σταυρό και κλαδί φοίνικα στο αριστερό[2], τα Εισόδια της Θεοτόκου [επιγραφή: ΤΑ ΕΙCOΔΙΑ ΤΗC Θ(ΕΟ)Τ(Ο)ΚΟΥ][3], την δυτικού τύπου Ανάσταση του Χριστού [επιγραφή: Η ΑΝΑΣΤΑCIC TOY X(ΡICT)OY][4], έργο που χρονολογείται στα 1849, τον Χριστό Παντοκράτορα [επιγραφή: Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ][5] και τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, φτερωτό, με το πινάκιο της κεφαλής του στο αριστερό χέρι [επιγραφή: Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩ(ΑΝΝΗΣ) Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ][6], με έτος κατασκευής για τις δύο τελευταίες εικόνες την 10η Ιουλίου 1852, θεματοποιούν την πραγματικότητα της συνύπαρξης ανατολικών και δυτικών θεμάτων, όπως αυτό της Ανάστασης, αλλά και μια καινούργια χρωματική κλίμακα που εμμένει στις έντονες χρωματικές αντιθέσεις και δημιουργεί μια νέα ισορροπία χρωματικής αίσθησης, τη σχηματοποίηση και την απλοποίηση της τεχνικής, το έντονα γραμμικό σχέδιο, παρόλο που δεν απεμπολούνται οι βιωματικές δεσμεύσεις και οι περιορισμοί του διατυπωμένου συστήματος αξιών της βυζαντινής παράδοσης.

Αν και η ταυτότητα της τέχνης του Πέτρου Γεωργιάδη προσπαθεί να μην μεταβληθεί από τον βιωματικό κορμό της παράδοσης, όμως το σώμα του έργου χάνει σταδιακά συγκεκριμένες παραδοσιακές αισθήσεις και προσανατολισμούς και ουσιαστικά το σώζει η βιωματική δέσμευση και πνευματική καλλιέργεια του φορέα του.

[1]. Για το ζωγράφο, βλ. Μπαρούτας 1999.
[2]. Γαρίδης – Παλιούρας 2000, 313-379.
[3]. Μπαρούτας 1999, 34, αρ. 24, εικ. 22.
[4]. Μπαρούτας 1999, 34, αρ. 21, εικ. 19.
[5]. Μπαρούτας 1999, 34, αρ. 22 εικ. 20.
[6]. Μπαρούτας 1999, 34, αρ. 23, εικ. 21.