Ο τοπικός πολιτισμός της περιοχής των Τζουμέρκων
Υπόμνημα:
..oberursel.de.. Nehmen Sie sie Jungen Bergwerk, zum Beispiel, Henry, und sehen, wie froh sie loswerden Konto zu erhalten war sie denken, dass ich eine Rückennummer, aber ich bin nicht, Henry. Und so zeige ich Ihnen, ist nicht, Henry, passieren Sie auf der Hand haben einige konfektionierten Kleidungsstücke, die Sie Aufkleber denken? Nun, wenn ich nicht komme der link Innenstadt von morgen früh und mit allen ihnen cialis preis in apotheke gibt Aufkleber für Sie verkauft, Sam rief Name ist Sam nicht Gembitz bei Sprich lookyhere, weiter Mr. Gembitz, Henry protestierte, würden Sie sich selbst krank machen wieder. Komm heraus und eine Kleinigkeit zu Mittag essen mit, dass alles in Ordnung ist, Henry, Sam antwortete. I hat keinen Hunger zu Mittag ich für die Arbeit hungrig bin, und wenn man es gut und ihnen zeigen, Aufkleber, die Sie Henry gemacht wurde, ich em in vielen sortieren konnte, und morgen früh würde ich einen Blick in einige ihnen oberen Drittel übernehmen Avenue Stores, Henry.

Εικόνες 55 έως 57: Τρεις μικρών διαστάσεων εικόνες

no images were found

Τρεις μικρών διαστάσεων εικόνες, μία εκ των οποίων αποτελεί το κεντρικό τμήμα ενός τριπτύχου, με άτεχνο και χαλαρό σχέδιο και έντονα χρώματα, όπου τα χαρακτηριστικά των μορφών είναι εντελώς σχηματοποιημένα και οι ίδιες οι μορφές διακρίνονται για τη δυσμορφία τους, προδίδουν τη χωριάτικη ζωγραφική της Ηπειρωτικής ενδοχώρας που είναι εξαιρετικά απλοϊκή και λιτή ως προς τις απαιτήσεις στις αρχές του 20ου αιώνα. Και στις τρεις εικόνες τεκμηριώνονται με τον πιο εύληπτο τρόπο τα στοιχεία εκείνα που συνδέονται με την αποσύνθεση του βυζαντινού «κανόνα», όπως αυτή γίνεται κατανοητή σε χωριάτες ζωγράφους που προσπαθούν, με ό, τι γνώσεις διαθέτουν, να διατηρήσουν μεν τις βασικές αρχές της βυζαντινής παράδοσης, αλλά δεν διαθέτουν ούτε τη σταθερότητα του σχεδίου, ούτε τη σύμβαση των ισορροπημένων κατανομών και εναλλαγών των χρωμάτων.

Σ’ αυτές τις αφηγηματικές ενέργειες που μαρτυρούν την αποσύνθεση ενός σταθερού για αιώνες ζωγραφικού «κανόνα» μπορούμε να διαβάσουμε τις καθ’ όλα σημαντικές μεταβολές του ζωγραφικού χώρου, ως μια διαδικασία οροθεσίας της αποσύνθεσής του. Ως εκ τούτου, οι τρεις αυτές εικόνες μας δίνουν μια σαφή εικόνα της «πρακτικής χωρικοποίησης» αυτής της αποσύνθεσης, του «χωρικού» θα λέγαμε «συντακτικού» της, η οποία και παράγεται από επιτελέσεις που ανήκουν στις περιστάσεις των σχεδιαστικών αδυναμιών των δημιουργών τους.

Την ικανοποιητικότερη ίσως τεχνικά εκτέλεση διεκδικεί η εικόνα τα θέματα της οποίας διευθετούνται σε τρεις παράλληλες ζώνες-διάχωρα, η οποία φέρει χρονολόγηση: 1904 10 Ἰουλίου. Στην ανώτερη ζώνη εικονίζονται, στο κέντρο, η Βρεφοκρατούσα Θεοτόκος (ΜΡ ΘΥ) στεφόμενη από δύο αγγέλους, σε ένα ιδιαίτερο αγαπητό θέμα στην κρητοεπτανησιακή ζωγραφική παράδοση της Θεοτόκου Κασσωπίτρας, την οποία και επικαλούνταν όσοι ταξίδευαν στη θάλασσα και κινδύνευαν. Τη Θεοτόκο πλαισιώνουν δύο ζεύγη αγίων: ο απόστολος Πέτρος και ο προφήτης Ηλίας δεξιά της [επιγραφή: Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠ. ΠΕΤΡΟS καὶ Ἡλίας] και ο απόστολος Παύλος και ο Ιωάννης Πρόδρομος αριστερά της [επιγραφή: Ο ΑΓΙΟS AΠ. ΠΑΥΛΟΣ – Ἱωάννης πρόδρομος]. Στη δεύτερη ζώνη ακολουθούν μια σειρά αγίων σε προτομή: Στυλιανός, Σπυρίδων, Ιωάννης Χρυσόστομος, Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Νικόλαος ο θαυματουργός και Μόδεστος [επιγραφή: Στυλιανός – Σπυρίδων – Ιωάννης χρισόστομος – Βασίλειος ὁ μέγας – Γρηγόριος Θεολόγος – Νικόλαος ὁ Θαυματουργός – Μώδεστος]. Στην κατώτερη ζώνη εικονίζονται τέσσερις έφιπποι στρατιωτικοί άγιοι: Μηνάς, Γεώργιος, Θεόδωρος και Δημήτριος [επιγραφή: Ο ΑΓΙΟΣ Μηνᾶς – Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ – Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΩΔΟΡΟS – Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ].

Στο ίδιο πνεύμα αποσύνθεσης του βυζαντινού «κανόνα» κινείται και η δεύτερη εικόνα, της ίδιας περίπου εποχής, της οποίας η επιφάνεια είναι χωρισμένη σε τρία διάχωρα με τις σκηνές της Βρεφοκρατούσας Θεοτόκου (ΜΡ ΘΥ) και του Ευαγγελισμού [επιγραφή: ο ευαγγελισμός τῆς Θεοτόκου] στο επάνω μέρος και του έφιππου αγίου Γεωργίου [επιγραφή: ὁ Ἅγιος Γεώργιος ο τροπαιοφόρος] χαμηλά.

Όμοια, η τρίτη εικόνα, κεντρική εικόνα τριπτύχου, ανήκει στο περιβάλλον της ίδιας πρακτικής εμπειρίας, με τη διαφορά ότι εδώ ο σκηνικός χώρος εμπλουτίζεται με κτήρια δυτικής τεχνοτροπίας. Μπροστά από αυτά εικονίζονται έφιπποι οι άγιοι Γεώργιος [επιγραφή: ὁ ἅγιος γεοργ <ιος>] και Δημήτριος [επιγραφή: <ὁ ἅ>γιος δημήτριος]. Επάνω από το υπόσκαφο, τοξωτό στο ανώτερο τμήμα του, πλαίσιο με τους στρατιωτικούς αγίους ο εναπομείναν χώρος γεμίζει με άνθινο διάκοσμο. Το θέμα των δύο αντωπά τοποθετημένων αγίων μας είναι γνωστό και από χαλκογραφίες των μέσων του 19ου αιώνα από το Άγιον Όρος[1].

[1]. Παπαστράτου 1986 (1), 317, αρ. 350, εικ. στη σ. 316.