Ο τοπικός πολιτισμός της περιοχής των Τζουμέρκων
Υπόμνημα:
..untersiggenthal.ch.. Basiswert ökologische Veränderungen, die seine Ausbreitung haben fördern kann wenig Aufmerksamkeit erhalten, aber selbst dort zwar die Notwendigkeit einer breiteren http://www.untersiggenthal.ch/?levitra-20mg Ökosystem Verständnis für das Management Pflanzeninvasionen Hobbs und Humphries Anerkennung wächst. Eine ökologische Faktor, der wichtig petiolata Invasion, aber levitra 20mg filmtabletten 8 stück noch nicht experimentell auf dem Feld, Insektenfraß Säugetieren untersucht worden, vor allem Weißwedelhirsch Odocoileus virginianus Zimmerman. Weißwedelhirsch sind seit dem Anfang des zwanzigsten Jahrhunderts in der Sukzession, fragmentierten Wäldern der Nordosten der Vereinigten Staaten Anderson McShea Porter und Underwood dramatisch zugenommen. Beispielsweise schätzt Knox http://www.untersiggenthal.ch/?priligy-auf-kassenrezept vorkolonialen Dichte weniger als Hirsch km im Osten der Vereinigten Staaten von Amerika, im Gegensatz zu den Dichten in viel Virginia Reh.

Η δραστηριότητα της αργυροχρυσοχοίας

no images were found

Η ανάπτυξη της αργυροχρυσοχοϊκής τέχνης στο χώρο των Τζουμέρκων εμφανίζεται συνδεδεμένη με τον ορεινό οικισμό των Καλαρρυτών. Η δραστηριότητα αυτή θα σημειώσει ιδιαίτερη ανάπτυξη κατά την περίοδο που εκτείνεται από τα τέλη του 18ου ως τις αρχές του 19ου αιώνα. Οι σχέσεις των Καλλαρυτινών με την ηπειρωτική πόλη της βιοτεχνίας επέδρασαν στην ανάπτυξή της τέχνης και στο ορεινό χωριό. Ο Γ. Τουρτούρης σε σχετικό σημείωμα του Κ. Μπαλάνου το οποίο αντέγραψε από κοινού με κάποια άλλα κείμενα αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο εισήχθη η τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας στους Καλαρρύτες σύμφωνα με μια ιστορία που του μετέφερε ο Καλαρρυτινός χρυσικός Χριστόφορος Δελής. Αναφέρει λοιπόν ότι με την παρακμή του τιμαριωτικού συστήματος στα μέσα του 17ου αιώνα οι κάτοικοι των Ιωαννίνων στράφηκαν προς τις τέχνες. Τα παιδιά δυο οικογενειών της πόλης, του Συρβάνου και του Σουγδόρη, έμαθαν την χρυσοχοϊκή τέχνη ενώ στα εργαστήρια τους μαθήτευσαν μεταξύ άλλων και Καλαρρυτινοί. Οι μαθητευόμενοι αυτό θα μεταβιβάσουν με την σειρά τους την τέχνη και σε άλλους συμπατριώτες τους Από τα εργαστήρια της ορεινής κοινότητας των Καλαρρυτών θα βγουν ξακουστοί μάστορες του ασημιού όπως ο Αθανάσιος Τζημούρης, χρυσικός του Αλή πασά και δάσκαλος της τέχνης στα Ιωάννινα, ο Γεώργιος Διαμαντής Μπάφας, οι Παπαμόσχοι, ο Ποντίκης αλλά και ο Δημήτριος Παπαγεωργίου. Οι Καλαρρυτινοί τεχνίτες όχι μόνον μεγαλούργησαν καλλιτεχνικά, κάνοντας γνωστή την τέχνη της αργυροχοΐας αλλά και τη διέδωσαν σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού (Ζάκυνθος, Κέρκυρα, Ιταλία, Αυστρία ) με τις οποίες διατηρούσαν εμπορικές σχέσεις και στις οποίες αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν μετά την καταστροφή του οικισμού στα 1821. Σύμφωνα με προφορικές αφηγήσεις παλαιών τεχνιτών ωστόσο, εργαστήρια εντοπίζονται στον χώρο της κοινότητας έως τα μέσα της δεκαετίας του 1950.

Όπως όλες οι τεχνικές δραστηριότητες έτσι και η άσκηση αυτής της τέχνης προϋπέθετε την συνεργασία της πρώτης ύλης, των μέσων εργασίας και της κατάλληλης τεχνογνωσίας. Τα κυριότερα εργαλεία και σκεύη των τεχνιτών του χρυσού και του ασημιού ήταν το χωνί, το καμίνι, το αμόνι, το σφυρί, η μέγγενη, τα παντέφκια και το τσοκάνι, το καθένα με την δική του ιδιαίτερη λειτουργία και χρηστικότητα.

Στη σφυρηλάτηση των μετάλλων ξεχωρίζουν οι αδελφοί Δημήτριος και Νικόλαος Παπαγεωργίου, γιοι του Απόστολου Παπαγεωργίου οι οποίοι κατασκεύαζαν μεγάλα αργυρά σκεύη, δίσκους και σινιά. Οι αδελφοί Παπαγεωργίου κατέφυγαν στην Κέρκυρα μαζί με την οικογένεια Παπαμόσχου το 1821. Το επίπεδο της τεχνικής του Δημήτριου ήταν τέτοιο που λέγεται ότι κοστολογούσε κάθε χτύπου του σφυριού του με ένα χρυσό φλουρί, προκαλώντας την αμηχανία και την αντίδραση των προεστών των Ιωαννίνων οι οποίοι του ανέθεσαν την παραγγελία ενός ασημένιου δίσκου ο οποίος προοριζόταν για τον Αλή Πασά. Ο θρύλος θέλει τον Παπαγεωργίου να ολοκληρώνει το έργο με τρία μόνο χτυπήματα του σφυριού του με τον ίδιο να λαμβάνει ως ανταμοιβή όχι τα χρήματα αλλά την αναγνώριση των συμπατριωτών του.

Ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι εκείνη της οικογένειας Βούλγαρη γνωστή στις μέρες μας με την επωνυμία Bulgari, η οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον οικισμό μετά την καταστροφή του 1821. Η πρώτη εγκατάσταση τους έγινε στην Παραμυθιά όπου παρέμειναν για αρκετά χρόνια ενώ το 1874 ο Σωτήριος Βούλγαρης θα αναχωρήσει για την Ρώμη, όπου θα βάλει από κοινού με τον γιαννιώτη Π.Κρέμο, τα θεμέλια της σημερινής επιχείρησης. Κοντά σε αυτούς θα μαθητεύσει και ο Κωνσταντίνος Νέσσης ο οποίος στην συνέχεια θα ανοίξει μαζί με τα αδέλφια του την δική του επιχείρηση η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα.

Δείτε επίσης την κατηγορία Λαϊκή τέχνη.