Ο τοπικός πολιτισμός της περιοχής των Τζουμέρκων
Υπόμνημα:
..untersiggenthal.ch.. Gefaltet, jede Probe mit einer Stellfläche etwa Zoll einnimmt, viel kleiner als die Größe moderner Herbarbögen aber ein bequemer Sitz in Barton Ironischerweise wissen die Historiker nicht http://www.untersiggenthal.ch/?potenzmittel-ohne-rezept-aus-der-apotheke nur, wie das fertige, drückte Pflanzen getrocknet und führte die Expedition. Die Trocknung muss stattgefunden haben in Lager gebracht, wenn die Bedingungen wahrscheinlich ein Feuer begünstigt. Geölten Lappen wurde in großen Mengen gekauft, wenn Lewis wurde Expeditionsvorräte in Philadelphia zu erhalten, die verwendet wurden, würde zu wasserfesten Wraps für alle Arten Materialien auf dem Weg gesammelt, die aus den Elementen geschützt nötig. Es ist ein bemerkenswerter Beweis Lewis Planungs- kamagra 100mg günstig kaufen und Glück, dass East gemacht, so viel zurück, wie tat, und in gutem Zustand. William Clark Kopieren Sie einen Empfang Der einzige Beispiel William Clark an der Hand in der Lewis-und-Clark-Herbarium hat nichts kann man viagra in der apotheke mit Pflanzen.

Είκονα 9: Η Βρεφοκρατούσα Θεοτόκος

e9a

Η εικόνα μας αποτελεί ζεύγος με μια ένθρονη Βρεφοκρατούσα Παναγία[1], επίσης από το τέμπλο του καθολικού της Βύλιζας, η οποία, αν και δεν φέρει υπογραφή -ίσως η τελευταία να βρισκόταν στο κάτω δεξιό κατεστραμμένο τμήμα-, μπορεί να αποδοθεί με βεβαιότητα στον ίδιο ζωγράφο, λόγω της ομοιογενούς τεχνοτροπίας ως προς την εκτέλεση των προσώπων και του πλήθους των κοινών επιμέρους εικονογραφικών λεπτομερειών ως προς το διάκοσμο. Πιθανόν, όπως και η πάρισή της εικόνα του Χριστού Παντοκράτορα, να αντιγράφει ένα απολεσθέν πρότυπο του Εμμανουήλ Τζάνε. Σ’ αυτό άλλωστε συνηγορεί το γεγονός ότι, με εξαίρεση τον μαρμάρινο βενετικού τύπου θρόνο, η σχεδιαστική απόδοση του οποίου είναι αδύναμη, η εικόνα της Βρεφοκρατούσας Παναγίας έχει ως εικονογραφικό πρότυπο μια εικόνα από το Βυζαντινό Μουσείο, έργο του Εμμανουήλ Τζάνε του 1664[2], η οποία αποτελεί ζεύγος με τον ένθρονο Παντοκράτορα από το ίδιο μουσείο, επίσης της ίδιας εποχής.

Και στα δύο παραδείγματα η Παναγία (ΜΡ ΘΥ), με μόνη διαφορά το κόκκινο μαξιλάρι στα πόδια της, εικονίζεται καθισμένη κρατώντας, με ανάλογο με την εικόνα του Τζάνε τρόπο, στη μέση του κόλπου της τον Χριστό. Ο τελευταίος υψώνει το δεξιό χέρι σε ευλογία, ενώ στηρίζει με το αριστερό χέρι επάνω στον αριστερό μηρό κλειστό ειλητάριο. Επίσης, και στα δύο παραδείγματα οι φωτοστέφανοι των ιερών μορφών είναι στολισμένοι, οι στάσεις και οι κινήσεις των μορφών είναι κοινές και ο Χριστός φορά όμοια λευκό χιτώνα. Όπως και στην εικόνα του Παντοκράτορα το πλάσιμο της σάρκας είναι μαλακό, χωρίς έντονες διαβαθμίσεις, ώστε να γίνεται με ήπιο τρόπο η μετάβαση από τη σκιά στο φως, προσδίδοντας έτσι στα πρόσωπα περισσότερο μια αίσθηση επιπεδότητας.

Μια σειρά εικόνων Δωδεκαόρτου θέτει το ζήτημα επικοινωνίας ετερογενών μεταξύ τους καλλιτεχνικών χώρων, καθώς συνιστούν έκφραση μιας δυτικής εικονογραφικής και τεχνοτροπικής πρακτικής. Η αναγνώριση αυτής της διαφορετικότητας δεν θα πρέπει να περιοριστεί στο πλαίσιο μιας αισθητηριακής καταστασιακότητας, αλλά αντιπροσωπεύει κανονικότητες και αξίες που συγκροτούν στοιχεία μια ιστορικής νοηματοδοσαίας με έναν συγκεκριμένο πολιτισμικό προσδιορισμό.

[1]. Παπαδοπούλου – Τσιάρα 2008, 247, 249, εικ. στη σ. 247, 248.
[2]. Εικόνες της Κρητικής Τέχνης 1993, 569-570, αρ. κατ. 216 (λήμμα Αχειμάστου-Ποταμιάνου, Α.).