Ο τοπικός πολιτισμός της περιοχής των Τζουμέρκων
Υπόμνημα:
..theologie-naturwissenschaften.de.. Hast du ein http://www.theologie-naturwissenschaften.de/propecia-im-internet-bestellen.html kluger site Junge für einen Neffen, und ich wette, würden lernen, yer viagra 25mg filmtabletten 4 stück schnell das http://www.theologie-naturwissenschaften.de/kamagra-rezept.html Geschäft. Für den Anfang werden wir ihn drei Dollar pro Woche zu zahlen. Arzt starrte empört und riss fast die angebotene http://www.theologie-naturwissenschaften.de/cialis-rezeptfrei-per-rechnung.html Zigarre site von drei Dollar pro Woche! rief.

Εικόνα 45: Η Φιλοξενία του Αβραάμ

e45

Εάν παρατηρήσουμε προσεκτικά την εικόνα της Φιλοξενίας του Αβράαμ [επιγραφή: Η ΑΓΙΑ ΤΡΙΑC], αφιέρωμα στη μονή κάποιου Νικολάου [επιγραφή: ΔΕΗCIC TOY ΔΟΥΛΟΥ ΤΟΥ Θ(ΕΟ)Υ ΝΗΚΟΛ<ΑΟΥ>], αναγνωρίζει στοιχεία της ζωγραφικής τέχνης που ασκείται στα τέλη του 17ου αιώνα στον Ηπειρωτικό χώρο ενός ανώνυμου συνεργείου ζωγράφων, το οποίο εργάζεται το 1680 στο γειτονικό καθολικό της μονής Μουχουστίου Ιωαννίνων[1]. Οι τρεις άγγελοι, εικονίζονται διαταγμένοι γύρω από τράπεζα να δέχονται την περιποίηση του Αβράαμ και της Σάρας, ένα παλαιολόγειο εικονογραφικό πρότυπο με μεγάλη διάδοση στα μεταβυζαντινά χρόνια.

Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι ο τρόπος που πλάθονται τα πρόσωπα με τις ευδιάκριτες, αλλά περιορισμένες, λευκές ψιμυθιές, το εξπρεσιονιστικό έδαφος στο τοπίο και στοιχεία όπως τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά των μορφών, η κόμμωση τους ή ακόμη και ο τύπος του βενετσιάνικου μαχαιριού στο τραπέζι με τους δύο οδόντες μάς παραπέμπουν στις δύο εκφάνσεις, εκείνης του νάρθηκα (1964) και του καθολικού (1680), της μονής Μουχουστίου Ιωαννίνων, μιας ντόπιας ζωγραφικής τέχνης, δέσμιας των καταναγκασμών της Ηπειρωτικής ενδοχώρας. Αν μελετήσουμε προσεχτικά τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά των τριών χορευτριών στην παράσταση των Αίνων στο νάρθηκα της μονής Μουχουστίου θα δούμε ότι επαναλαμβάνονται με μεγάλη πιστότητα στις τρεις μορφές των αγγέλων της εικόνας μας.

[1]. Για την τέχνη που ασκείται στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα στην Ηπειρωτική ενδοχώρα με αφορμή ένα ανώνυμο συνεργείο ζωγράφων το οποίο δραστηριοποιείται στον Άγιο Νικόλαο Τζιώρας Ιωαννίνων (1663), στην Κοίμηση Θεοτόκου Πλαισίων Ιωαννίνων (1664), στον Άγιο Δημήτριο στο Γρεβενίτι Ιωαννίνων (1668) στην Κοίμηση Καστρίου Πρέβεζας (1670), στη μονή Βουτσάς Ιωαννίνων (1680) και στη μονή Μουχουστίου Πλάκας Ιωαννίνων (1680), βλ. Μεράντζας 2007, 48-63.